Ga je alleen met je kind(eren) of gaan jullie met z'n allen?

Moeten we wel samen op vakantie willen?


Dat is een vraag die in veel samengestelde gezinnen, samenwonend nog wel of niet, nog onbeantwoord is.

Of wel, maar er heerst twijfel of je er wel goed aandoet. Want als we dan gaan, met z'n allen, hoe en op welke manier vieren we dan onze vakantie?


Want voorop staat dat veelal iedereen wel op vakantie wil en er dan ook enorm naar uitkijkt. Dan wil je toch niet dat het mislukt? Of dat je na je vakantie eigenlijk direct een nieuwe vakantie moet boeken puur om bij te komen..... Nee dat willen we niet.


Op welke manier zorg je ervoor dat je goed voorbereid je beslissing neemt. Ik geef je tips mee:


1) Weet hoe jouw beeld van vakantie eruit ziet en weet ook die van je partner

Wat ben je gewend, op welke gingen jullie/jij hiervoor altijd op vakantie? Ben je meer iemand van de all-inclusive of liever juist lekker kamperen. Het is heel belangrijk te weten op welke manier er vakantie gevierd wordt. Want wanneer jij op vakantie juist van rust en uitslapen houdt, maar je partner een ochtend mens is en lekker met de kinderen er op uit wil trekken. Dan kan dit leiden tot veel discussie en gedoe. Wanneer je dit van elkaar weet, dan kunnen jullie samen afspraken maken. En er misschien juist wel bewust voor kiezen in 2 aparte tenten/ huisjes te gaan.


2) Wat zijn de dingen waar jij, jij alleen of met je kinderen, rekening mee moet houden. Puur praktisch

Tegenwoordig ben je verplicht om als gescheiden ouders een ouderschapsplan te hebben waarin je afspraken vastlegt met betrekking tot de kinderen. Daar staat bijvoorbeeld ook in hoe de verdelingen zijn rondom vakantie. Het kan dan voorkomen dat jullie regeling anders is en de vakantie niet of deels overeenkomen. Ga er dan niet zomaar vanuit dat 'de andere kant' misschien wel wat kan aanpassen. Probeer te kijken met dat wat wel kan!


3) Weet dat je ook apart van elkaar op vakantie kunt of deels apart. Dat je wel samen gaat maar apart reist en dat ieder een eigen huisje/tent/caravan heeft

Er aan gedacht, dat je misschien het gezamenlijk op vakantie eerst eens in het klein moet uitproberen? Niet meteen 14 dagen met de auto naar Italië rijden, maar eerst een lang weekend in Nederland proberen?

Het zit hem in de kleine succes momenten creëren met elkaar. Elkaar voorzichtig leren kennen, waar ruimte mag zijn voor verschillen


4) Plannen, plannen en nog eens plannen.


5) Niet alleen met de kinderen, maar zeker ook is het belangrijk om af te stemmen met de andere kant, je ex partner dus. Is het mogelijk om met elkaar te delen wat de vakantieplannen zijn? Of dat je zelfs afstemming kunt vinden.

Natuurlijk weet ik dat overleg niet altijd mogelijk is en dat er in sommige gevallen zelfs geen communicatie is. Probeer in ieder geval daar waar kan te kijken of je kunt afstemmen. Om te voorkomen dat jullie kinderen eerst 3 weken in Zuid Frankrijk zitten, ze 1 dag thuis zitten en bij de ene ouder om vervolgens 2 dagen later weer naar Zuid Frankrijk te vertrekken, of Italië. Heb het er ook over met de kinderen. Wat willen zij...? En gun ze ook hun vakantie. Wellicht yijn er andere moment, niet perse wanneer de kinderen er zijn, je ook op vakantie kunt, maar dan met zn 2. En die ideale vakantie, ja, die komt nog wel.

Misschien denk je nu wel, ik laat me mijn vakantieplannen niet in de war brengen door mn ex, echt niet. Of dat je sterk het gevoel hebt dat nu de andere kant zich maar eens aan mijn vakantiewensen moet aanpassen, in. plaats van andersom......

Vergeet niet dat dit soort frustrerende gedachten


Hoe jullie de vakantie ook zien, wat jullie ook willen. Afstemmen en weten van elkaars wens is van groot belang. Wees open naar elkaar en geef ook duidelijk aan waar je wensen, maar zeker ook je grenzen liggen. Het moet namelijk voor iedereen leuk zijn. Het is tenslotte vakantie!!



Liefs Saskia


Gratis Thuis Tip gesprek

Heb je het gevoel dat je wel wat specifieke tips kan gebruiken die echt van toepassing zijn op jullie thuissituatie? Vraag dan een gratis Thuis Tip gesprek aan.


Het Thuis Tip gesprek is echt bedoeld voor directe actie.


In één sessie nemen jullie mij mee in jullie samengestelde gezin. We bespreken de problemen waar jullie samen het meest tegen aan lopen. Dit kan thuis of bij mij op de praktijk.


Na ons gesprek heb ik voor jullie concrete tips waar je dan ook direct mee aan de slag kunt

voor meer rust en ontlading.


Meer lezen over het Gratis Thuis Tip gesprek

Andere blogs

Vaderdag raakt mij ieder jaar opnieuw

door Saskia • 21 juni 2026
Vaderdag raakt me ieder jaar opnieuw Vaderdag. Mijn zoon is vandaag bij zijn vader. En dat voelt voor mij als een fijne plek voor hem om vandaag te zijn. en toch merk ik dat Vaderdag mij ieder jaar raakt. Misschien omdat mijn vader er niet meer is. Misschien omdat ik als gescheiden moeder weet hoe het is om bijzondere dagen soms niet samen met je kind door te brengen. Of misschien omdat het gemis op dit soort dagen net wat voelbaarder is. Ik gun mijn zoon een fijne dag met zijn vader en ik weet dat hij het fijn heeft. En tegelijkertijd voel ik dat ik mijn eigen vader mis. Dat is misschien wel iets wat scheiden en verlies met elkaar gemeen hebben. Er kunnen meerdere gevoelens naast elkaar bestaan. In mijn werk spreek ik regelmatig vaders die zoeken naar hun plek na een scheiding. Vaders die betrokken willen zijn. Die niet alleen de leuke momenten willen meemaken, maar ook de gewone dagen. De dagen waarop er huiswerk gemaakt wordt, verhalen verteld worden en het leven zich afspeelt. En misschien is dat wel waar Vaderdag voor mij over gaat. Het gaat wat mij betreft niet over cadeautjes of ontbijtjes op bed. Maar over aanwezig mogen zijn in het leven van een kind. Over een kind dat weet: mijn vader is er voor mij. Op zijn manier. En vandaag denk ik ook aan stiefvaders. Aan de mannen die bewust kiezen voor een partner met kinderen. Die meehelpen, meedenken, ondersteunen en ondertussen zoeken naar hun eigen plek binnen een gezin. Sommigen hebben zelf kinderen. Anderen niet. Juist die laatste groep zie ik soms worstelen op dagen als vandaag. Want waar hoor je eigenlijk op Vaderdag? Je bent geen vader van het kind, maar vaak ook veel meer dan alleen de partner van een ouder. Een kind heeft maar één vader. Dat maakt de betrokkenheid van een stiefvader niet minder waardevol. Je hoeft geen vader te zijn om van betekenis te zijn in het leven van een kind. Soms zit die betekenis juist in de kleine dingen. Er zijn. Luisteren. Belangstelling tonen. Geduld hebben. Steeds opnieuw aansluiten. Niet als vervanging van een vader, maar als een extra, als aanvulling en misschien wel een belangrijke volwassene mogen zijn in het leven van een kind. Vandaag denk ik aan alle vaders. Aan de vaders die hun kinderen om zich heen hebben. Aan de vaders voor wie dat niet vanzelfsprekend is. Aan de stiefvaders die hun plek zoeken. Aan de mannen die zorgen, liefhebben, ondersteunen en betrokken zijn. En.... aan mijn eigen lieve vader en luister weer even zijn muziek. Want uiteindelijk gaat Vaderdag voor mij niet over cadeaus. Het gaat over verbinding, over aanwezig zijn. En over kinderen die mogen opgroeien met de liefde van de volwassenen die belangrijk voor hen zijn. Warme groet, Saskia

Het voelt zo anders....

door Saskia • 8 juni 2026
Waarom het soms zo ingewikkeld voelt.........

Moederdag

door Saskia • 7 mei 2026
Moederdag

Vakantieplannen

door Saskia • 9 juli 2025
Klaar voor de vakantie?

De verschillende fasen van het samengestelde gezin

door Saskia • 29 april 2025
De verschillende fasen van het samengestelde gezin, ken jij ze al?

Alleen, maar toch ook samen

door Saskia • 29 april 2025
Ieder zijn of haar ding en toch samen

Mijn verlies

door Saskia • 6 juni 2023
Verlies na een scheiding, mijn verlies....

Ouderschap na een scheiding, mijn eigen ervaring

door Saskia • 21 mei 2023
.......mijn ervaring

Nieuwe voornemens van de stiefmoeder/ ouder.......

door Saskia • 14 december 2022
W elke voornemens neem jij je vaak voor?

Loslaten wat niet van jou is!

door Saskia • 16 augustus 2021
En dan ineens gaan ze niet meer mee, de pubers. Afgelopen jaar al gingen 2 van de 3 oudsten niet meer mee op vakantie. Puur omdat ze er geen zin meer in hadden en liever alleen met vrienden wilden gaan. Mooi vond ik dat, mooi om ze te zien opgroeien als kleine volwassenen die steeds meer hun eigen dingen gaan doen. Werken aan hun eigen toekomst. Dit door eigen keuzes te maken en door steeds meer met eigen vrienden en steeds minder tijd met ons doorbrengen. Maar zeker ook mooi dat ik daardoor meer tijd kreeg voor mezelf, mijn man en onze zoon. Dit gaf rust, alleen zit hier ook meteen de moeilijkheidsgraad. En toen werd het dit jaar nog weer anders. Ineens gingen ze alle 3 niet meer mee. Want er moet gewerkt worden en de planning was zo dat ook zij, de jongste van de 3 oudsten, niet mee kon dit jaar. Wauw dacht ik, we gaan dus nu eigenlijk voor het eerst echt met ons eigen gezin op vakantie. Dit maakte mij blij en gaf me rust met meteen dat dubbele gevoel erbij. Die extra moeilijkheidsgraad. Laten we eerlijk zijn. Activiteiten gedurende de vakantie bedenken voor verschillende leeftijden is best ingewikkeld. Je wilt, nou ja ik, wil het graag iedereen het na het zin maken. Ervoor zorgen dat iedereen het leuk heeft, dat iedereen tijd voor zichzelf heeft want we hebben tenslotte vakantie. Ja en dat is gewoon hard werken, herken je dat? Ieder jaar nam ik me wel voor hoor, ik ga het anders doen en plan niet alles om iedereen heen maar ze passen zich ook maar aan, aan mijn planning en wensen. Maar startte ik hiermee niet al een klein beetje het loslaten? Hoe werkt dat eigenlijk bij kinderen die niet van jou zijn, maar waar je wel bij voelt dat ze bij je horen? Want zo voelt het voor mij. We hebben geen bloedband samen, want ze zijn niet biologisch van mij. Wel heb ik de afgelopen 10 jaar voor ze gezorgd, grotendeels met ze gewoond omdat ze ongeveer de helft van de tijd bij ons zijn en ik ze heb zien groeien, ontwikkelen, zien vallen en heb zien opstaan. Ja, doordat ik veel tijd met ze heb doorgebracht, geïnvesteerd heb in tijd met hun, is er een band ontstaan. En door die band die er is ontstaan tussen de kinderen van mijn man en mij maakt dat ik het dus ook lastig vind om ze los te laten. Ik ben oprecht van ze gaan houden. En al voelt mijn band anders dan de band die ik heb met mijn eigen zoon, de band met de 3 is sterk, erg sterk. En nu merk ik dus dat deze band sterker is dan ik had gedacht. Dit is wat ik bedoelde met de hiervoor genoemde moeilijkheidsgraad. Nu ik met m’n eigen gezin op vakantie ben, wil ik gewoon graag ook de andere kids onderdeel van deze vakantie laten zijn. Hoop ik dat ze toch nog langskomen, stuur ik ze tussendoor foto’s van hoe we het hier hebben en vraag ik hoe het met ze gaat. Ook al weet ik dat het goed is ze te laten en hun eigen pad te laten kiezen, toch ben ik bang ze te kort te doen en denk ik steeds aan of ik dit ook zou doen als ze erbij zouden zijn geweest. Nee, is het antwoord heel eerlijk, omdat het gewoon anders is nu zo alleen met ons 3. Natuurlijk gewoon in aantal al. Wat maakt dat we er nu sneller voor kiezen een terrasje te pakken of ergens te gaan eten. Maar ook wordt er gewoon gekookt en halen we boodschappen om niet steeds buiten de deur te hoeven halen en eten. Zo zitten we gewoon niet in elkaar en vinden het ook veel te leuk om samen te koken. Dus eigenlijk kan ik concluderen dat het inderdaad heel lastig is om kinderen los te laten, ook als ze niet van jou zijn. Dat dit niet per se te maken heeft met de bloedband, maar alles te maken heeft met de band die je met hen hebt opgebouwd. En de band kan dan zo sterk voelen, bijna alsof het je eigen zijn. Dus schroom je niet tegen ze te zeggen dat je het heerlijk vindt dat ze eigen keuzes maken, je ze zal steunen en er voor ze wilt zijn. Maar dat de momenten dat ze er niet zijn en zeker zo’n eerste vakantie als onze eerste vakantie zo alleen zonder de oudsten, je ze gewoon erg hebt gemist! Liefs Saskia