De verschillende fasen van het samengestelde gezin, ken jij ze al?

Ik neem je graag mee door die verschillende fasen 💛  van een samengesteld gezin 
Met een knipoog én een traan uit eigen ervaring gecombineerd met ervaringen van andere stief, lief en bonusouders



0. De Informatiefase –Voor je verliefd wordt

Deze fase is zó waardevol, en eerlijk, we slaan 'm vaak over. Ben je single, net gescheiden of gewoon nieuwsgierig naar wat een samengesteld gezin inhoudt? Dan is dit hét moment om je te verdiepen. Niet pas als je halsoverkop verliefd bent, maar juist nu.

Denk eens na: hoe sta jij tegenover een partner met kinderen? Heb je zelf een kinderwens – of juist niet? Hoe zou het voor je zijn als zijn of haar kinderen vóór jou komen? En wat neem jij eigenlijk mee aan eigen geschiedenis en misschien wel rouw of verdriet?

💬 Tip: gun jezelf helderheid vóór je in een nieuwe liefde duikt. En zoek hulp als er nog werk ligt in je verleden – dat maakt je start zoveel krachtiger. Check bijvoorbeeld mijn boekentips, https://www.mijnnieuwegezin.nl/boekentips-voor-je-samengestelde-gezin


1. De Verliefdheidsfase – Roze wolken én vergeten schaduwen

Je bent verliefd. Alles is leuk. Zelfs de kinderen van je nieuwe partner zijn op dit moment schattig. Die ex of overleden partner? Komt vast goed. Maar hé, verliefdheid blijft niet voor eeuwig he 😉

💬 Tip: neem in deze fase geen grote beslissingen zoals samenwonen. Ga liever eens met z'n allen op vakantie. Zo kun je voelen hoe het écht is, als je meer tijd samen doorbrengt.
Een stiefmoeder vertelde mij onlangs: 'Ik vond het fijn nog niet samen te wonen. Zo had ik nog mijn eigen tijd met mijn kinderen, quality time! Ook op deze manier meer geleerd over elkaar als partners en in onze rol als ouders. Dat ik kon zien hoe hij zijn dingen regelt en ik leerde hem beter kennen door zijn aanwezigheid in mijn huis. Ja oke, lastige was het praktische en het afstemmen wanneer we elkaar zagen. Face-time was our best friend!'


2. De Samenstelfase – Het echte begin

Verder kennismaken met de kinderen, misschien ook met de ex-partner. Nieuwe dynamieken, wennen aan elkaars ritme. En ja, dat kost tijd. Heel veel tijd. Verwacht geen directe klik. Geef ruimte. Naast de evt kinderen is er ook een heel systeem waar je partner nog altijd mee van doen heeft. Denk aan evt familie van de ex, gezamenlijke vrienden of contacten rondom de kinderen. Dit alles naast je eigen systeem.
Heb je behoefte aan het maken van een plan samen of wil je hier meer over weten?
Maak een afspraak via deze link; saskia@mijnnieuwegezin.nl

💬 Tips:

  • Hou je in het begin liever iets op de achtergrond
  • Blijf tijd vrij maken voor je eigen kinderen, 1 op 1 tijd is erg belangrijk
  • Organiseer iets samen, iets wat jij óók leuk vindt
  • Wees realistisch over dat dit tijd en energie kost, voor iedereen
  • Vraag om hulp wanneer het schuurt of je onzekerheid ervaart


3. De Ontdekkingsfase – Van vreemden naar 'intieme vreemden'

Langzaam leer je elkaar écht kennen. Niet alleen de leuke kanten, ook de scherpe randjes. Iedereen zoekt z'n plek. En jij ontdekt: voelt dit goed? Past dit leven bij mij?

💬 Tip: kijk bewust naar wat werkt en wat schuurt. Dit is het moment om bij te sturen. Communicatie is en blijft de sleutel.
Sommige (stief)ouders vinden het fijn wekelijks, voor dat de kinderen weer komen, even samen te gaan zitten waar verwachtingen worden uitgesproken en de plannen voor de dagen wordt doorgenomen. Geeft duidelijkheid en ook rust.


4. De Overlevingsfase – Stormachtige tijden

Meer dan de helft van de samengestelde gezinnen strandt hier. De stress loopt op. Je slaapt slecht. Twijfels, irritaties, op je tenen lopen of je juist terugtrekken. Allemaal signalen van overlevingsgedrag.

💬 Tips:

  • Alles is een fase (ook deze!)
  • Schroom niet om hulp in te schakelen. Je hoeft dit niet alleen te doen.
  • Heb je voldoende tijd voor jezelf om te ontladen en op te laden?
  • Hebben jullie als partners ook tijd samen?


5. De Erkenningsfase – Het moet anders

Jullie beseffen: dit werkt zo niet meer. Misschien moet je rouwen om verwachtingen die je los moet laten. Misschien is het tijd om weer te gaan latten of om professionele hulp te zoeken.

Hier ontstaat bewustwording: wat hebben jij, je partner én de kinderen nodig? Wat past écht bij jullie samengestelde gezin?

💬 Tip: er is geen vaste vorm die 'goed' is – als het maar werkt voor jullie. Zoek wat helpt: boeken, coaching, contact met anderen in een vergelijkbare situatie.


6. De Waarderingsfase – Parels aan je ketting

Je kijkt terug. Op de chaos. Op de groei. Op momenten die zwaar waren, maar ook mooi. Jullie hebben iets opgebouwd. Het voelt als jullie samengestelde systeem. Hoe het begon, lijkt ver weg – en dat is oké.
Er is rust gekomen. En ruimte om gewoon te genieten.

💬 Tip: vier deze fase. Hoe klein ook. Geniet van de parels die jullie samen geregen hebben!

🌿 Wil jij samen toewerken naar meer rust, verbinding en vertrouwen in jullie gezin? Ik kijk graag met je mee. Stuur me een berichtje of plan een kennismaking in.

Liefs,
Saskia

(bron: Stiefacademie Nederland)

Gratis Thuis Tip gesprek

Heb je het gevoel dat je wel wat specifieke tips kan gebruiken die echt van toepassing zijn op jullie thuissituatie? Vraag dan een gratis Thuis Tip gesprek aan.


Het Thuis Tip gesprek is echt bedoeld voor directe actie.


In één sessie nemen jullie mij mee in jullie samengestelde gezin. We bespreken de problemen waar jullie samen het meest tegen aan lopen. Dit kan thuis of bij mij op de praktijk.


Na ons gesprek heb ik voor jullie concrete tips waar je dan ook direct mee aan de slag kunt

voor meer rust en ontlading.


Meer lezen over het Gratis Thuis Tip gesprek

Andere blogs

Vaderdag raakt mij ieder jaar opnieuw

door Saskia • 21 juni 2026
Vaderdag raakt me ieder jaar opnieuw Vaderdag. Mijn zoon is vandaag bij zijn vader. En dat voelt voor mij als een fijne plek voor hem om vandaag te zijn. en toch merk ik dat Vaderdag mij ieder jaar raakt. Misschien omdat mijn vader er niet meer is. Misschien omdat ik als gescheiden moeder weet hoe het is om bijzondere dagen soms niet samen met je kind door te brengen. Of misschien omdat het gemis op dit soort dagen net wat voelbaarder is. Ik gun mijn zoon een fijne dag met zijn vader en ik weet dat hij het fijn heeft. En tegelijkertijd voel ik dat ik mijn eigen vader mis. Dat is misschien wel iets wat scheiden en verlies met elkaar gemeen hebben. Er kunnen meerdere gevoelens naast elkaar bestaan. In mijn werk spreek ik regelmatig vaders die zoeken naar hun plek na een scheiding. Vaders die betrokken willen zijn. Die niet alleen de leuke momenten willen meemaken, maar ook de gewone dagen. De dagen waarop er huiswerk gemaakt wordt, verhalen verteld worden en het leven zich afspeelt. En misschien is dat wel waar Vaderdag voor mij over gaat. Het gaat wat mij betreft niet over cadeautjes of ontbijtjes op bed. Maar over aanwezig mogen zijn in het leven van een kind. Over een kind dat weet: mijn vader is er voor mij. Op zijn manier. En vandaag denk ik ook aan stiefvaders. Aan de mannen die bewust kiezen voor een partner met kinderen. Die meehelpen, meedenken, ondersteunen en ondertussen zoeken naar hun eigen plek binnen een gezin. Sommigen hebben zelf kinderen. Anderen niet. Juist die laatste groep zie ik soms worstelen op dagen als vandaag. Want waar hoor je eigenlijk op Vaderdag? Je bent geen vader van het kind, maar vaak ook veel meer dan alleen de partner van een ouder. Een kind heeft maar één vader. Dat maakt de betrokkenheid van een stiefvader niet minder waardevol. Je hoeft geen vader te zijn om van betekenis te zijn in het leven van een kind. Soms zit die betekenis juist in de kleine dingen. Er zijn. Luisteren. Belangstelling tonen. Geduld hebben. Steeds opnieuw aansluiten. Niet als vervanging van een vader, maar als een extra, als aanvulling en misschien wel een belangrijke volwassene mogen zijn in het leven van een kind. Vandaag denk ik aan alle vaders. Aan de vaders die hun kinderen om zich heen hebben. Aan de vaders voor wie dat niet vanzelfsprekend is. Aan de stiefvaders die hun plek zoeken. Aan de mannen die zorgen, liefhebben, ondersteunen en betrokken zijn. En.... aan mijn eigen lieve vader en luister weer even zijn muziek. Want uiteindelijk gaat Vaderdag voor mij niet over cadeaus. Het gaat over verbinding, over aanwezig zijn. En over kinderen die mogen opgroeien met de liefde van de volwassenen die belangrijk voor hen zijn. Warme groet, Saskia

Het voelt zo anders....

door Saskia • 8 juni 2026
Waarom het soms zo ingewikkeld voelt.........

Moederdag

door Saskia • 7 mei 2026
Moederdag

Vakantieplannen

door Saskia • 9 juli 2025
Klaar voor de vakantie?

Vakantie; Gaan we alleen of met ons allen

door Saskia • 2 april 2024
Ga je alleen met je kind(eren) of gaan jullie met z'n allen?

Alleen, maar toch ook samen

door Saskia • 29 april 2025
Ieder zijn of haar ding en toch samen

Mijn verlies

door Saskia • 6 juni 2023
Verlies na een scheiding, mijn verlies....

Ouderschap na een scheiding, mijn eigen ervaring

door Saskia • 21 mei 2023
.......mijn ervaring

Nieuwe voornemens van de stiefmoeder/ ouder.......

door Saskia • 14 december 2022
W elke voornemens neem jij je vaak voor?

Loslaten wat niet van jou is!

door Saskia • 16 augustus 2021
En dan ineens gaan ze niet meer mee, de pubers. Afgelopen jaar al gingen 2 van de 3 oudsten niet meer mee op vakantie. Puur omdat ze er geen zin meer in hadden en liever alleen met vrienden wilden gaan. Mooi vond ik dat, mooi om ze te zien opgroeien als kleine volwassenen die steeds meer hun eigen dingen gaan doen. Werken aan hun eigen toekomst. Dit door eigen keuzes te maken en door steeds meer met eigen vrienden en steeds minder tijd met ons doorbrengen. Maar zeker ook mooi dat ik daardoor meer tijd kreeg voor mezelf, mijn man en onze zoon. Dit gaf rust, alleen zit hier ook meteen de moeilijkheidsgraad. En toen werd het dit jaar nog weer anders. Ineens gingen ze alle 3 niet meer mee. Want er moet gewerkt worden en de planning was zo dat ook zij, de jongste van de 3 oudsten, niet mee kon dit jaar. Wauw dacht ik, we gaan dus nu eigenlijk voor het eerst echt met ons eigen gezin op vakantie. Dit maakte mij blij en gaf me rust met meteen dat dubbele gevoel erbij. Die extra moeilijkheidsgraad. Laten we eerlijk zijn. Activiteiten gedurende de vakantie bedenken voor verschillende leeftijden is best ingewikkeld. Je wilt, nou ja ik, wil het graag iedereen het na het zin maken. Ervoor zorgen dat iedereen het leuk heeft, dat iedereen tijd voor zichzelf heeft want we hebben tenslotte vakantie. Ja en dat is gewoon hard werken, herken je dat? Ieder jaar nam ik me wel voor hoor, ik ga het anders doen en plan niet alles om iedereen heen maar ze passen zich ook maar aan, aan mijn planning en wensen. Maar startte ik hiermee niet al een klein beetje het loslaten? Hoe werkt dat eigenlijk bij kinderen die niet van jou zijn, maar waar je wel bij voelt dat ze bij je horen? Want zo voelt het voor mij. We hebben geen bloedband samen, want ze zijn niet biologisch van mij. Wel heb ik de afgelopen 10 jaar voor ze gezorgd, grotendeels met ze gewoond omdat ze ongeveer de helft van de tijd bij ons zijn en ik ze heb zien groeien, ontwikkelen, zien vallen en heb zien opstaan. Ja, doordat ik veel tijd met ze heb doorgebracht, geïnvesteerd heb in tijd met hun, is er een band ontstaan. En door die band die er is ontstaan tussen de kinderen van mijn man en mij maakt dat ik het dus ook lastig vind om ze los te laten. Ik ben oprecht van ze gaan houden. En al voelt mijn band anders dan de band die ik heb met mijn eigen zoon, de band met de 3 is sterk, erg sterk. En nu merk ik dus dat deze band sterker is dan ik had gedacht. Dit is wat ik bedoelde met de hiervoor genoemde moeilijkheidsgraad. Nu ik met m’n eigen gezin op vakantie ben, wil ik gewoon graag ook de andere kids onderdeel van deze vakantie laten zijn. Hoop ik dat ze toch nog langskomen, stuur ik ze tussendoor foto’s van hoe we het hier hebben en vraag ik hoe het met ze gaat. Ook al weet ik dat het goed is ze te laten en hun eigen pad te laten kiezen, toch ben ik bang ze te kort te doen en denk ik steeds aan of ik dit ook zou doen als ze erbij zouden zijn geweest. Nee, is het antwoord heel eerlijk, omdat het gewoon anders is nu zo alleen met ons 3. Natuurlijk gewoon in aantal al. Wat maakt dat we er nu sneller voor kiezen een terrasje te pakken of ergens te gaan eten. Maar ook wordt er gewoon gekookt en halen we boodschappen om niet steeds buiten de deur te hoeven halen en eten. Zo zitten we gewoon niet in elkaar en vinden het ook veel te leuk om samen te koken. Dus eigenlijk kan ik concluderen dat het inderdaad heel lastig is om kinderen los te laten, ook als ze niet van jou zijn. Dat dit niet per se te maken heeft met de bloedband, maar alles te maken heeft met de band die je met hen hebt opgebouwd. En de band kan dan zo sterk voelen, bijna alsof het je eigen zijn. Dus schroom je niet tegen ze te zeggen dat je het heerlijk vindt dat ze eigen keuzes maken, je ze zal steunen en er voor ze wilt zijn. Maar dat de momenten dat ze er niet zijn en zeker zo’n eerste vakantie als onze eerste vakantie zo alleen zonder de oudsten, je ze gewoon erg hebt gemist! Liefs Saskia