En toen in eens werden we een samengesteld gezin
De start
Een nieuwe relatie, een nieuwe liefde. Het begin van iets nieuws, iets moois!
Je besluit te gaan samenwonen en er lijkt geen vuiltje aan de lucht. De kinderen hebben het erg leuk samen en kennen elkaar bij wijze al van school! Niets lijkt jullie geluk in de weg te staan.
Dat is ook wat ik jaren geleden dacht. De liefde voor kinderen, het werken met gezinnen maakte dat ik dacht; "Dat gaat helemaal goed komen". Het is al weer 10 jaar geleden dat ik mijn man leerde kennen. Na een aantal maanden leerde ik voorzichtig aan zijn kinderen kennen en waren we vaker samen. Heel graag wilde we bij elkaar zijn, maar ook niet te snel want we wilde de kinderen niet belasten met onze liefde maar de liefde juist positief aanwezig laten zijn. Naast dat we leuke dingen met z'n tweetjes deden, deden we ook vaker dingen met ons vijven, ons allen. "Komt Saskia nu bij ons wonen?" was een vraag van 1 van de kinderen. Papa ging ook de vragen stellen, als: "Wat zou je er van vinden als Saskia hier bij ons komt wonen" en "Zou je het leuk vinden wanneer Saskia hier vaker is". Want heel belangrijk vonden wij en dat vinden we nog altijd dat het positief moet werkt tussen mij en zijn kinderen. En we dachten dat wanneer we de kinderen soort van om toestemming vragen, dan zit het wel goed! Of toch niet....? Want waar moet je allemaal rekening mee houden? En wanneer kun je nou gaan samenwonen? Ingewikkelde vragen waar we, toen wij zijn gaan samenwonen ,nooit echt bij stil hebben gestaan. Hadden we ons wel voldoende voorbereid?
Bijna de helft van de gezinnen Dat het belangrijk is om je goed voor te bereiden op het samenvoegen van 2 gezinnen blijkt wel uit de cijfers dat gemiddeld de helft, 40 % tot 60 %, van de samengestelde gezinnen binnen 2 jaar weer uit elkaar gaat. En toch stappen we als nieuwe liefdes met kinderen veelal zonder veel voorbereiding in een nieuwe relatie. Het antwoord wat ik van veel stellen terug krijg is dat "het zal wel los lopen", "we zijn kinderen gewend", "onze opvoedingen liggen best dicht bij elkaar", "waar er 2 lopen, kunnen er ook wel 4 of 5 lopen, toch?".
Van 2 gezinnen apart naar samen En het liep bij ons, in eerste instantie ook wel los. Er waren geen grote obstakels of moeilijkheden waar we tegenaan liepen. De communicatie met de ex verloopt dan wel niet altijd goed. Hoe lastig voor mij ook, dit is wat ik altijd bij mijn man heb gelaten. Ik zal hier later, in een blog, nog wel eens op terug komen!
Wel kwamen er naarmate ze ouder werden steeds meer verschillen tussen mijn eigen ideeën over opvoeding en over die van mijn man. De kinderen kwamen op een gegeven moment vaker bij ons. Hierover overlegde we wel samen maar hoe we de rollen bij ons thuis verdeelde, wie deed nou wat met de kinderen? Daar hadden we het nooit specifiek over gehad. Ik weet nu dat het anders kan en dat had het niet alleen voor mij en mijn man, maar was het vooral ook voor de kinderen een stuk rustiger gegaan. Maar hoe was het bij ons dan?
Grof weg was het bij ons dat papa bepaalde hoe laat ze naar bed moesten, rondom school en contact met mama was de taak van mijn man. Ik als stiefmoeder nam al snel de rol aan van een soort van moeder. Ik deed maar wat. Tenslotte had niemand ons verteld hoe! Die rol aannemen gebeurde heel geleidelijk, stilletjes en vooral ook zonder overleg. Het gebeurde gewoon. Wat ook weer linkt aan verschillende onderzoeken, dat vooral de stiefmoeders hun rol al snel gaan zien als diegene die de zorg gedeeltelijk zal moeten doen. Want je wordt de vrouw des huizes, en ja die zorgt als een moeder voor haar kroost. Of het kroost nou van haar is of niet, dat doet er even niet toe. Nu chargeer ik misschien wel een beetje en lijkt het of het in ieder nieuw samengesteld zo gaat. Nee, dat denk ik niet. Wel weet ik dat dit iets is waar stiefmoeders erg goed in zijn, ik in ieder geval wel. Het willen zorgen voor de kroos alsof het hun eigen is.
Grof weg was het bij ons dat papa bepaalde hoe laat ze naar bed moesten, rondom school en contact met mama was de taak van mijn man. Ik als stiefmoeder nam al snel de rol aan van een soort van moeder. Ik deed maar wat. Tenslotte had niemand ons verteld hoe! Die rol aannemen gebeurde heel geleidelijk, stilletjes en vooral ook zonder overleg. Het gebeurde gewoon. Wat ook weer linkt aan verschillende onderzoeken, dat vooral de stiefmoeders hun rol al snel gaan zien als diegene die de zorg gedeeltelijk zal moeten doen. Want je wordt de vrouw des huizes, en ja die zorgt als een moeder voor haar kroost. Of het kroost nou van haar is of niet, dat doet er even niet toe. Nu chargeer ik misschien wel een beetje en lijkt het of het in ieder nieuw samengesteld zo gaat. Nee, dat denk ik niet. Wel weet ik dat dit iets is waar stiefmoeders erg goed in zijn, ik in ieder geval wel. Het willen zorgen voor de kroos alsof het hun eigen is.
Dynamiek binnen SG of 2 opvoedstijlen in 1 huis
Wat ingewikkeld is het, complex en hard werken en ook mooi tegelijk! Nu hoor ik je denken: Ieder gezin heeft wel eens wat, overal is het wel eens complex, "Opvoeden is nou eenmaal soms ingewikkeld". En dat klopt natuurlijk. Alleen het grootste verschil is dat wanneer je het hebt over een kern gezin, je te maken hebt met een veel kleiner systeem dan wanneer je kijkt naar een samengesteld gezin. Wat weer maakt dat je als ouder en als kind alleen al hierdoor met veel meer partijen te maken hebt. Veel meer omstandigheden waar je mee te maken krijgt. En als kind krijg je te maken met veel meer en vaak ook hele verschillende nieuwe regeltjes en tradities.
Wie doet wat, wie heeft welke rol en bij wie mag ik wat....?
Mijn man en ik kwamen er achter dat onze opvoedingsstijlen en daarbij ook onze eigen opvoedingsachtergrond erg van elkaar verschilde. Dit botste toen en nu soms nog. Niet alleen mijn man en ik verschillen. Ook bij 'het andere huis', bij de moeder van de kinderen, zijn er verschillen. Alles bij elkaar veel verschillen waar je het als kind maar mee te doen hebt.
Naast dat het belangrijk is om als ouder te blijven communiceren met het 'andere huis', is het van belang in je eigen huis met je partner te blijven praten over de verschillen, over jullie ideeën en over je eigen achtergrond. Dit is voor ons een hele worsteling geweest.
Praktische ondersteuning
Het was mooi geweest wanneer we een plan hadden en niet alles zelf hadden hoeven uitvogelen.
Om die reden ben ik gaan zoeken naar hoe ik anderen zou kunnen ondersteunen in hun zoektocht.
Tijdens mijn opleiding tot stiefplancoach leerde ik werken met het stiefplan! Een praktisch inzetbaar plan waar je als ouder en stiefouder mee kunt werken. Verschillende onderwerpen staan beschreven waar je samen afspraken over maakt. Dit van praktische aard maar ook zeker over het emotionele stuk. "Wat heb jij van die ander nodig?"
Een prachtig plan waarvan ik kan zeggen; "Als ik dit van te voren had gedaan, was het zoveel makkelijker geweest..."
Een prachtig plan waarvan ik kan zeggen; "Als ik dit van te voren had gedaan, was het zoveel makkelijker geweest..."
Roept dit vragen op? Mail gerust en dan kunnen we samen kijken wat helpend kan zijn in jullie situatie!!
Gratis Thuis Tip gesprek
Heb je het gevoel dat je wel wat specifieke tips kan gebruiken die echt van toepassing zijn op jullie thuissituatie? Vraag dan een gratis Thuis Tip gesprek aan.
Het Thuis Tip gesprek is echt bedoeld voor directe actie.
In één sessie nemen jullie mij mee in jullie samengestelde gezin. We bespreken de problemen waar jullie samen het meest tegen aan lopen. Dit kan thuis of bij mij op de praktijk.
Na ons gesprek heb ik voor jullie concrete tips waar je dan ook direct mee aan de slag kunt
voor meer rust en ontlading.
Andere blogs
Vaderdag raakt me ieder jaar opnieuw Vaderdag. Mijn zoon is vandaag bij zijn vader. En dat voelt voor mij als een fijne plek voor hem om vandaag te zijn. en toch merk ik dat Vaderdag mij ieder jaar raakt. Misschien omdat mijn vader er niet meer is. Misschien omdat ik als gescheiden moeder weet hoe het is om bijzondere dagen soms niet samen met je kind door te brengen. Of misschien omdat het gemis op dit soort dagen net wat voelbaarder is. Ik gun mijn zoon een fijne dag met zijn vader en ik weet dat hij het fijn heeft. En tegelijkertijd voel ik dat ik mijn eigen vader mis. Dat is misschien wel iets wat scheiden en verlies met elkaar gemeen hebben. Er kunnen meerdere gevoelens naast elkaar bestaan. In mijn werk spreek ik regelmatig vaders die zoeken naar hun plek na een scheiding. Vaders die betrokken willen zijn. Die niet alleen de leuke momenten willen meemaken, maar ook de gewone dagen. De dagen waarop er huiswerk gemaakt wordt, verhalen verteld worden en het leven zich afspeelt. En misschien is dat wel waar Vaderdag voor mij over gaat. Het gaat wat mij betreft niet over cadeautjes of ontbijtjes op bed. Maar over aanwezig mogen zijn in het leven van een kind. Over een kind dat weet: mijn vader is er voor mij. Op zijn manier. En vandaag denk ik ook aan stiefvaders. Aan de mannen die bewust kiezen voor een partner met kinderen. Die meehelpen, meedenken, ondersteunen en ondertussen zoeken naar hun eigen plek binnen een gezin. Sommigen hebben zelf kinderen. Anderen niet. Juist die laatste groep zie ik soms worstelen op dagen als vandaag. Want waar hoor je eigenlijk op Vaderdag? Je bent geen vader van het kind, maar vaak ook veel meer dan alleen de partner van een ouder. Een kind heeft maar één vader. Dat maakt de betrokkenheid van een stiefvader niet minder waardevol. Je hoeft geen vader te zijn om van betekenis te zijn in het leven van een kind. Soms zit die betekenis juist in de kleine dingen. Er zijn. Luisteren. Belangstelling tonen. Geduld hebben. Steeds opnieuw aansluiten. Niet als vervanging van een vader, maar als een extra, als aanvulling en misschien wel een belangrijke volwassene mogen zijn in het leven van een kind. Vandaag denk ik aan alle vaders. Aan de vaders die hun kinderen om zich heen hebben. Aan de vaders voor wie dat niet vanzelfsprekend is. Aan de stiefvaders die hun plek zoeken. Aan de mannen die zorgen, liefhebben, ondersteunen en betrokken zijn. En.... aan mijn eigen lieve vader en luister weer even zijn muziek. Want uiteindelijk gaat Vaderdag voor mij niet over cadeaus. Het gaat over verbinding, over aanwezig zijn. En over kinderen die mogen opgroeien met de liefde van de volwassenen die belangrijk voor hen zijn. Warme groet, Saskia
Waarom het soms zo ingewikkeld voelt.........
Moederdag
Klaar voor de vakantie?
De verschillende fasen van het samengestelde gezin, ken jij ze al?
Ga je alleen met je kind(eren) of gaan jullie met z'n allen?
Ieder zijn of haar ding en toch samen
Verlies na een scheiding, mijn verlies....
.......mijn ervaring
W elke voornemens neem jij je vaak voor?