Moederdag 2.0
Moederdag komt er weer aan. Brengt dit kriebels met zich mee of krijg je er juist buikpijn van?
Ben jij een stiefmoeder die juist graag haar aandacht wil op Moederdag omdat jij er tenslotte het hele jaar er voor ze bent geweest en voor ze hebt gezorgd. Ja oké, alleen als de kinderen het echt willen.... Maar het liefst heb je dan wel dat je man ervoor zorgt dat zijn kinderen toch ook wel iets voor je maken of voor je kopen. Want anders ben je teleurgesteld, toch?
Of ben jij juist een stiefmoeder die niks verwacht? Alles mag en niks hoeft? Natuurlijk waardeer je wanneer ze iets voor je maken of kopen, maar nee joh ik ben toch niet jullie moeder? En je wil meteen weten wat ze voor hun moeder hebben gemaakt.
Dan zijn er natuurlijk ook de stiefmoeders die niks met Moederdag hebben. Omdat ze zelf geen moeder zijn. En die dag iets leuks willen doen met hun eigen moeder. En die dag dus juist zien als een dag zonder kinderen. Dus de kinderen zijn bij hun moeder.
Alles is goed he! Dit alleen wel wanneer je het uitspreekt met je partner. Er geen verwachtingen bij hebt naar de kinderen toe. Of je nou wel of juist niet iets van ze verwacht. Want wat nou als je zelf niks geeft om Moederdag, maar de kinderen komen met een zelf gemaakt knutselwerkje, of een eigen uitgekozen cadeautje, mag dat er dan zijn?
Want natuurlijk ben jij, net als ik, er geweest voor de kinderen en heb ik mezelf op sommige momenten, of misschien wel op veel momenten, opzij geschoven. Dan koos ik ervoor iets leuks te gaan doen met de kinderen in plaats van iets voor jezelf. Of het moment dat ik instemde met het feit dat ons weekendje na lang wachten maar weer uitgesteld moest worden na voor alsnog onbekende datum.
Verwachtingen weten van elkaar en dit ook uitspreken maakt dat je elkaar beter gaat leren kennen. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn, toch?
In mijn eigen situatie heb ik het altijd als een eer gevoelt, wanneer ze iets voor me maakten. Met cadeautjes heb ik nog altijd wel moeite. Lief bedoelt, dat zeker, alleen ben ik het niet gewend. Van huis uit deden we niet aan cadeautjes, je maakt iets en deed ook gewoon jaren niets. Niets dan een bloemetje, dat dan weer wel. Ik wil de kinderen niet teleurstellen, maar ze het gevoel geven dat alles goed is. Gemaakt, gekocht, vergeten of niets willen, alles is goed en alles mag.
Ik ben trots op mijn stiefkinderen, hoe ze het toch maar doen, hoe zij dealen met de 2 huizen waar ze in wonen. Waar het overal weer een beetje anders is. Ik heb 3 fantastisch lieve stiefkinderen, ik ben een trotse stiefmoeder. Zeker geen boze hoor, niet altijd even makkelijk, ik doe mijn best!
Zou je na het lezen van deze blog wel meer willen weten over het stiefmoederschap? Of roept dit vragen bij je op als je dit lees?
Mail naar info@mijnnieuwegezin.nl en maak gebruik van de gratis Thuis Tip gesprek
of bel me voor een afspraak op 0614277311
Warme groet,
Saskia
Gratis Thuis Tip gesprek
Heb je het gevoel dat je wel wat specifieke tips kan gebruiken die echt van toepassing zijn op jullie thuissituatie? Vraag dan een gratis Thuis Tip gesprek aan.
Het Thuis Tip gesprek is echt bedoeld voor directe actie.
In één sessie nemen jullie mij mee in jullie samengestelde gezin. We bespreken de problemen waar jullie samen het meest tegen aan lopen. Dit kan thuis of bij mij op de praktijk.
Na ons gesprek heb ik voor jullie concrete tips waar je dan ook direct mee aan de slag kunt
voor meer rust en ontlading.
Andere blogs
Waarom het soms zo ingewikkeld voelt.........
Moederdag
Klaar voor de vakantie?
De verschillende fasen van het samengestelde gezin, ken jij ze al?
Ga je alleen met je kind(eren) of gaan jullie met z'n allen?
Ieder zijn of haar ding en toch samen
Verlies na een scheiding, mijn verlies....
.......mijn ervaring
W elke voornemens neem jij je vaak voor?
En dan ineens gaan ze niet meer mee, de pubers. Afgelopen jaar al gingen 2 van de 3 oudsten niet meer mee op vakantie. Puur omdat ze er geen zin meer in hadden en liever alleen met vrienden wilden gaan. Mooi vond ik dat, mooi om ze te zien opgroeien als kleine volwassenen die steeds meer hun eigen dingen gaan doen. Werken aan hun eigen toekomst. Dit door eigen keuzes te maken en door steeds meer met eigen vrienden en steeds minder tijd met ons doorbrengen. Maar zeker ook mooi dat ik daardoor meer tijd kreeg voor mezelf, mijn man en onze zoon. Dit gaf rust, alleen zit hier ook meteen de moeilijkheidsgraad. En toen werd het dit jaar nog weer anders. Ineens gingen ze alle 3 niet meer mee. Want er moet gewerkt worden en de planning was zo dat ook zij, de jongste van de 3 oudsten, niet mee kon dit jaar. Wauw dacht ik, we gaan dus nu eigenlijk voor het eerst echt met ons eigen gezin op vakantie. Dit maakte mij blij en gaf me rust met meteen dat dubbele gevoel erbij. Die extra moeilijkheidsgraad. Laten we eerlijk zijn. Activiteiten gedurende de vakantie bedenken voor verschillende leeftijden is best ingewikkeld. Je wilt, nou ja ik, wil het graag iedereen het na het zin maken. Ervoor zorgen dat iedereen het leuk heeft, dat iedereen tijd voor zichzelf heeft want we hebben tenslotte vakantie. Ja en dat is gewoon hard werken, herken je dat? Ieder jaar nam ik me wel voor hoor, ik ga het anders doen en plan niet alles om iedereen heen maar ze passen zich ook maar aan, aan mijn planning en wensen. Maar startte ik hiermee niet al een klein beetje het loslaten? Hoe werkt dat eigenlijk bij kinderen die niet van jou zijn, maar waar je wel bij voelt dat ze bij je horen? Want zo voelt het voor mij. We hebben geen bloedband samen, want ze zijn niet biologisch van mij. Wel heb ik de afgelopen 10 jaar voor ze gezorgd, grotendeels met ze gewoond omdat ze ongeveer de helft van de tijd bij ons zijn en ik ze heb zien groeien, ontwikkelen, zien vallen en heb zien opstaan. Ja, doordat ik veel tijd met ze heb doorgebracht, geïnvesteerd heb in tijd met hun, is er een band ontstaan. En door die band die er is ontstaan tussen de kinderen van mijn man en mij maakt dat ik het dus ook lastig vind om ze los te laten. Ik ben oprecht van ze gaan houden. En al voelt mijn band anders dan de band die ik heb met mijn eigen zoon, de band met de 3 is sterk, erg sterk. En nu merk ik dus dat deze band sterker is dan ik had gedacht. Dit is wat ik bedoelde met de hiervoor genoemde moeilijkheidsgraad. Nu ik met m’n eigen gezin op vakantie ben, wil ik gewoon graag ook de andere kids onderdeel van deze vakantie laten zijn. Hoop ik dat ze toch nog langskomen, stuur ik ze tussendoor foto’s van hoe we het hier hebben en vraag ik hoe het met ze gaat. Ook al weet ik dat het goed is ze te laten en hun eigen pad te laten kiezen, toch ben ik bang ze te kort te doen en denk ik steeds aan of ik dit ook zou doen als ze erbij zouden zijn geweest. Nee, is het antwoord heel eerlijk, omdat het gewoon anders is nu zo alleen met ons 3. Natuurlijk gewoon in aantal al. Wat maakt dat we er nu sneller voor kiezen een terrasje te pakken of ergens te gaan eten. Maar ook wordt er gewoon gekookt en halen we boodschappen om niet steeds buiten de deur te hoeven halen en eten. Zo zitten we gewoon niet in elkaar en vinden het ook veel te leuk om samen te koken. Dus eigenlijk kan ik concluderen dat het inderdaad heel lastig is om kinderen los te laten, ook als ze niet van jou zijn. Dat dit niet per se te maken heeft met de bloedband, maar alles te maken heeft met de band die je met hen hebt opgebouwd. En de band kan dan zo sterk voelen, bijna alsof het je eigen zijn. Dus schroom je niet tegen ze te zeggen dat je het heerlijk vindt dat ze eigen keuzes maken, je ze zal steunen en er voor ze wilt zijn. Maar dat de momenten dat ze er niet zijn en zeker zo’n eerste vakantie als onze eerste vakantie zo alleen zonder de oudsten, je ze gewoon erg hebt gemist! Liefs Saskia